μηδεν τωρα

:)

2011-11-13T02:23:00.000-08:00

γεια σου kat rin -.-

παρα λογοσ σμωσ

2011-09-29T20:21:00.000-07:00

κτρινο κιντριο ρεντιqλουσ
4
και
2
μετα αρρωστο
και

τι
π
οτ
α
---
. . . .. ........ . . .. ............

ναι ?-ναι
σκεφτομαι.ΤΙ?

τι
π
οτα

-
ιλιγγοσ
τρεμολο και φεησερ

ακουει... τι
π
οτ

α

]

:\μετα δυο

κυμα
τα
τα
τα
τα
τα

||

κυματα

??

ναι.ΤΙ?-ναι

ξεκιναει το
κεφαλαιο

24

?κεφαλαιο.ΤΙ?-24_ΝΑΙ

-Λ-ν-Λ--ν--ν-Λ-ΛνΛνν---ΛννΛ--Λν----ν-ν-Λ------------------------------

ξεκινησε το κωμα

Antonin Artaud Για την αυτοκτονία

2011-09-24T04:43:00.000-07:00

Προτού αυτοκτονήσω, ζητάω να με βεβαιώσει κάποιος ότι αυτό θα γίνει. Θα’ θελα να’ μουν βέβαιος για το θάνατο. Η ζωή δεν μου φαίνεται παρά σαν μια συγκατάβαση στη φαινομενική διαύγεια των πραγμάτων και την ένωσή τους μέσα στο πνεύμα. Δε νιώθω πια τον εαυτό μου σαν το αναλοίωτο σταυροδρόμι των πραγμάτων, το θάνατο που γιατρεύει, γιατρεύει διαχωρίζοντάς μας απ’ τη φύση, αλλά αν δεν είμαι πια τίποτε απρά ένα σύμπλεγμα πόνων, όπου τα πράγματα δεν βρίσκουν συμπέρασμα;

Αν αυτοκτονήσω, αυτό δε θα γίνει για να αυτοκαταστραφώ, αλλά για να αναστηθώ. Η αυτοκτονία δεν θα’ ναι για μένα παρά ένα μέσο να ανακτήσω βίαια τον εαυτό μου, να επιχειρήσω μιαν άγρια εισβολή μέσα στην ύπαρξή μου, να υπερβώ την αμφίβολη υπεροχή του Θεού. Με την αυτοκτονία, φέρνω ξανά το σχήμα μου μέσα στη φύση, δίνω για πρώτη φορά στα πράγματα τη μορφή που θέλω. Απελευθερώνομαι απ’ αυτή την τόσο άσχημα συναρμολογούμενη διάρθρωση των οργάνων μου με το εγώ μου, κι η ζωή δεν είναι πια για μένα μια παράλογη συγκυρία όπου σκέφτομαι αυτό που μου δίνουν να σκεφτώ. Διαλέγω πια τη σκέψη μου και την κατεύθυνση των δυνάμεών μου, των τάσεών μου, της πραγματικής μου ύπαρξης. Τοποθετούμαι ανάμεσα στο ωραίο και το άσχημο, το καλό και το κακό. Κρεμιέμαι χωρίς κλίση, ουδέτερος, βασανοζόμενος από την ισορροπία των καλών και των κακών παρορμήσεων.

Γιατί η ζωή η ίδια δεν είναι μια λύση, δεν υπάρχει στη ζωή καμιά εκλογή, καμιά συγκατάθεση, κανένας καθορισμός. Δεν είναι παρά μια σειρά από επιθυμίες και αντίρροπες δυνάμεις, μικρές αντιφάσεις που έχουν κατάληξη ή αποτυγχάνουν, ανάλογα με τις περιστάσεις μιας μισερής συγκυρίας. Το κακό έχει άνισα κατασταλάξει μέσα σε κάθε άνθρωπο, όπως η μεγαλοφυία, όπως η τρέλα. Το καλό, όπως και το κακό, είναι το προιόν των περιστάσεων και μιας λίγο- πολύ δραστικής μαγιάς.

Είναι βέβαια ποταπό να είσαι δημιουργημένος, να ζεις, να αισθάνεσαι τον εαυτό σου μέχρι μέσα στισ πιο μικρές κρυψώνες, μέχρι μέσα στισ πιο αδιανόητες διακλαδώσεις του αμετάθετα προσδιορισμένου είναι σου. Δεν είμαστε παρά δένδρα πάνω απ’ όλα, και είναι ίσως γραμμένο σε μια κάποια γωνιά του δένδρου της φυλής μου πως θα αυτκτονήσω, μια ορισμένη μέρα.

Ακόμα κι η ιδέα της ελευθερίας της αυτοκτονίας πέφτει σαν ένα κομμένο δένδρο. Δεν δημιουργώ μήτε το χρόνο, μήτε το τόπο, μήτε τις περιστάσεις της αυτοκτονίας μου. Δεν επινοώ καν την ιδέα της πώς θα ένιωθα την εκτελεσή της;

Μπορεί αυτη τη στιγμή να διαλύεται το είναι μου, μα αν παραμείνει ανέπαφο, με ποιον τρόπα θ’ αντιδράσουν τα κατεστραμμένα μου όργανα, με ποια απίθανα όργανα θα καταγράψω το σπαραγμό μου;

Νιώθω το θάνατο να ρέει σαν χείμαρρος πάνω μου, σαν το στιγμιαίο σκίρτημα ενός κεραυνού που τη δύναμή του δεν μπορώ να συλλάβω. Νιώθω το θάνατο φορτωμένο με ηδονές, με στροβιλικούς δαιδάλους. Τι διαλογίζεται το είναι μου μέσα σ΄όλα αυτά;

Αλλά να, ξαφνικά ο θεός σαν μια γροθιά, σαν ένα κοφτερό δρεπάνι φωτός. Αποχωρίστηκα με τη θέλησή μου τη ζωή, θέλησα να σκαρφαλώσω ξανά στη μοίρα μου!

Αυτός ο θεός μ΄έκανε ό,τι ήθελε μέχρι παραλογισμού, με κράτησε ζωντανό μέσα σ’ ένα κενό από απαρνήσεις, από μανιασμένες αρνήσεις του ίδιου του εαυτού μου, κατέστρεψε μέσα μου μέχρι και τις μικρότερες ωθήσεις της διανοητικής ζωής, της αισθητής ζωής. Με κατάντησε να είμαι σαν ένα μηχάνημα ποθ περπατάει, ένα μηχάνημα, όμως, που θα αισθανόταν το ρήγμα της ασυνειδησίας του.

Και να που θέλησα να δείξω ότι ζω, θέλησα να συνδεθώ ξανά με την πολύβουη παρουσία των πραγμάτων, θέλησα να συντρίψω τη μοίρα μου.

Κι εκείνος ο θεός τι έχει να πει;

Δεν αισθανόμουν τη ζωή, η κυκλοφορία κάθε ηθικής ιδέας ήταν για μένα ένα αντικείμενο, ένα σχήμα. Είχε γίνει για μένα, μια σειρά από συλλογισμού. Συλλογισμούς, όμως, που έπεφταν στο κενό, συλλογισμούς που δεν οδηγούσαν πουθενά, που ήταν μέσα μου σαν πιθανές “σκιαγραφήσεις’ που η βούλησή μου δεν έφτανε να ολοκληρώσει.

Μάλιστα, για να φτάσω στην κατάσταση της αυτοκτονίας, πρέπει να προσμένω την επιστροφή του εγώ μου, μου χρειάζεται η ελεύθερη κίνηση όλων των αρθρώσεων του είναι μου. Ο θεός μ’ έταξε μες στην απελπισία σαν σ’ έναν αστερισμό από αδιέξοδα, του οποίου η ακτινοβολία καταλήγει σ’ εμένα. Δεν μπορώ μήτε να πεθάνω, μήτε να ζήσω, μήτε να μην επιθυμώ να πεθάνω ή να ζήσω. Κι όλοι οι άνθρωποι είναι σαν κι εμένα.

ντοντφακινγκγκιβμιανσουεριτσαν_ταηλτντ

2011-09-04T14:57:00.000-07:00

θεοποιωντασ αυτην την αηδια που οι περισσοτεροι ονομαζουν σεξ, παραδεχομαι την ατομικη μου ανικανοτητα.
μη-θεοποιωντασ το, συμπεραινω οτι ειμαι λιγο λιγοτερο ανικανοσ.

και τελικα αναρωτιεμαι: τι πρεπει να κανω για να αρεσω μεσα στην δυστοπια του παραξενου ?

2

2011-05-14T04:21:00.000-07:00

2:22

:)

conclusion of the day:

2011-05-13T19:16:00.000-07:00

total failure

περναω μηνυμα τωρα:

2011-05-10T18:02:00.000-07:00

χα χα χου χα.

phantasmagoria in two

2011-05-09T11:46:00.000-07:00

ακούει φίλους και οικείους να του λενε πως έχει πάρει κακό δρόμο ενώ εκείνος απλώς ακόλουθει το δρόμο που τον οδηγεί σε εκείνη...

iLiKETRAiNS - Death is the End

2011-05-09T06:01:00.000-07:00

γιατι το τοτε ειναι η συνεχεια του τωρα και το τωρα θα γινει η συνεχεια του μετα.
κι ολο αυτο επειδη ειναι δυσκολα αντιληπτος ο τιτλος: The compromise between acceptance of reality and qill of change.

αυτο που λειπει ειναι αυτο που θελω να υπαρχει.
πολυ pathetique ~

γιατι τοτε ημασταν μικροι

2011-05-07T11:14:00.000-07:00

επειδη τωρα εχουμε μεγαλωσει και δεν ειμαστε αλλο μικροι οπωσ τοτε.

δυο. γιατι γαμιεται το μπλογκ.

2011-04-19T18:15:00.001-07:00

ακουσ τωρα κατι που ακουγεσ τοτε
τοτε υπηρχε λογοσ που το ακουγεσ, τωρα γιατι το ακουσ?

φυσικα δεν ειναι ενα κοινο ρητορικο ερωτημα καθωσ εχει απαντηση!
εισαι ηλιθιος, μαλακισμενος και λιγο γαμοχριστοσ

τονξαναμπουλο

ΥΓ. το μπλογκσποτ γιατι αρνειται να δεχτει την τελεια στο τελοσ μιασ γαμημενησ προτασησ ?

..---

2011-04-08T09:13:00.000-07:00

για πρωτη φορα στη ζωη μου εχω αρχισει να λυπαμαι την ιδια μου την υπαρξη
για πρωτη φορα στη ζωη μου απορω με τον εαυτο μου που ανεχομαι τοσο πολυ κατι που θεωρω υποτυπωδεσ και λερωμενο
λερωμενο απο καθε αποψη
σχεδον σιχαμενο, βολικο και ακραια ανηθικο

και μοιραια μπαινω στην διαδικασια να αυτοερωτηθω: ΤΙ ΣΤΗ ΠΟΥΤΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΑΜΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ?

και καταληγω στη, παντα, αδιεξοδη απαντηση: δεν μπορω να σταματησω να ανεχομαι! ακομα

αυτο!

τον μπουλο τωρα!

..---

οΟ

2011-04-07T08:15:00.000-07:00

ο ενασ που καταλαθοσ θα κανει τη μαλακια και κοιταξει αυτο το μπλογκ, ασ ακουσει κι αυτο το κομματι πριν καταλαβει ποσο μαλακασ ειναι που συνεχιζει να κοιταζει αυτο το μπλογκ

ακραια επικο

..---

32μαρ

2011-04-07T08:14:00.000-07:00

η μερα της γαμωπαναγιασ ~

..---

αφησε με να' ρθω μαζι σου

2011-04-05T14:23:00.000-07:00

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι ~

postrocked

2011-04-04T03:50:00.000-07:00

το λαθος ειναι να κανεισ το λαθοσ ξεροντασ ποσο λαθοσ ειναι
το λαθοσ ηταν να γελασ με ενα λαθοσ ξεροντασ ποσο λαθοσ ηταν

the compromise between acceptance of reality and will of change

2011-04-02T14:38:00.000-07:00

προσπαθω να καταλαβω αν ειμαι εγω σε χειροτερη κατασταση ή ολοι εσεισ.
μονο σε εναν τοσο αθλιο κοσμο θεωρειστε αθωοι.
καθε λεπτο που περναει, καθε σκεψη σασ ειναι πιο αρρωστη απ τισ δικεσ μου.
σε καθε σπιτι, σε καθε σχεση, πρωι, βραδυ και κανεισ δεν κανει τιποτα
αλλα πιστευει, αλλα νιωθει, αλλα λεει και αλλα δειχνει.
οτι χειροτερο!
ανηθικο και βολικο.

μονο εικονεσ και μια θλιβερη αναγκη για αποδοχη και ευαισθησιες του κωλου..

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ..

,,---

२ .. ?

2011-04-02T00:44:00.001-07:00

..---

μηδεν τωρα

2011-04-01T09:10:00.000-07:00

ξερω ξερω τι ξερω δεν ξερω।
ξερω ομωσ αυτο που πρεπει να μη ξερω
δεν ξερω αυτο που πρεπει να ξερω
θα το μαθω αυτο που δεν ξερω και πρεπει να ξερω।

νομιζω πωσ νομιζα।
νομιζα?
νομιζα!
αλλα νομιζω πωσ νομιζα λαθοσ
γιατι δεν νομιζα σωστα।

επεσε πανω μου το ζωο!

..---

Εσύ δεν είσαι εσύ..

2010-01-11T09:46:00.000-08:00

Νόμιζα πως μ' έπιασε ότι χειρότερο απεχθάνομαι. Ζήλια και κτητικότητα. Αλλά δεν ήταν αυτό. Ήθελα απλά να πειστώ πως μπορείς να ξεπεράσεις τα όριά σου. Έγινα απαίσιος, απαίσιος, πιο απαίσιος απ' ότι ήσουν κάποτε εσΰ. Ήθελα να σε κάνω να ξεκολλήσεις. Ή, να με σιχαθείς και να τελειώνει.
Αυτό το σπίτι με πειράζει. κι ότι περιέχει. Πρέπει να σοΰριξα πολΰ-πολΰ ξΰλο κι άντεξες. Πρέπει να ήμουνα αισχρός, αισχρός κι άντεξες. Πρέπει να ήμουνα αδΰναμος, αδΰναμος και με δέχτηκες. Πρέπει να είχα αποκοπεί κι ακολοΰθησες. Βρήκα τη δΰναμη να δώσω τέλος και μου μίλησες.
Πως. δεν υπάρχει τέλος. Τέλος κι Αρχή τ' αυτό. Τώρα ξέρω πως είσαι ο πιο φανταστικός άνθρωπος. Έχεις τεράστια
δΰναμη. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Δε σε φοβάμαι μη κυλήσεις. Αφοΰ μπόρεσες να ταπεινωθείς.
Αφοΰ μπόρεσες να κυλιστείς.
Αφοΰ χτΰπησες και σΰ στο μαχαίρι.
Δε με πειράζει πια το σπίτι.
Οΰτε το περιβάλλον σου.
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Κι ό,τι ξέρεις είναι ιδιαίτερο. Είναι δικό σου. Δε σε φοβάμαι πια. Αυτή τη νΰχτα μ' έχεις ξεπεράσει. Δεν έχει σημασία που σ' αγαπάω. Δεν έχει σημασία που σου δόθηκα πρώτος εγώ. Δεν έχει σημασία που δε μπορώ να πάω μ' άλλη γυναίκα πια. Δεν έχει σημασία τίποτα.
Με βοήθησες πολΰ χωρίς να το ξέρεις. Και δεν τόξερα και 'γω. Απελευθέρωσα όλα μου τα ζωικά ένστικτα και ήσουνα δίπλα απλή. Είναι φανταστικό.
Αυτό σίγουρα δεν τόχω ξαναζήσει. Ή αν το έζησα δεν το θυμάμαι.
Κι ήσουνα δίπλα. Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Τώρα ξέρω πως δεν ήταν ζήλεια.
Ήταν απαραίτητο να γίνει. Ήθελα να πειστώ.
Χαίρομαι που είσαι έτσι. Χαίρομαι που δεν έπεσα έξω. Ξαναβρίσκω τις δυνάμεις μου. Σ' ευχαριστώ. Νοιώθω σα να έχω συνδέσει τη μοίρα μου μαζί σου.
Εσΰ έχεις το Πίττ σου. Νοιώθω σαν κάτι να ξεκουνάει. Σα να αρχίζει κάτι που άρχισε από καιρό. Και δε το κατάλαβα.
Τώρα ξέρω ότι ξέρεις. Σου έχω εμπιστοσΰνη. Αυτά.
Γράφω αργά, σταθερά απλοϊκά. Δε γράφω σαν και σένα με κομμένη την ανάσα. Τα γραφτά σου είναι στρόβιλος. Όπως στρόβιλος και σΰ στο στρόβιλο.
Ίσως νάχεις μεγαλΰτερη δΰναμη. Ίσως να σ' έχω αδικήσει, όπως είχες πει.
Εγώ έχω κόψει τους δεσμοΰς μου με τα πράμματα. Με τους ανθρώπους πράγματα. Με τα γΰρω που με κόβουν. Χρειάστηκα δΰναμη πολλή γι' αυτό. Γράφω αργά, σταθερά απλοϊκά. Μπορώ κι αντέχω. Αλλά εγώ σαν κινηθώ πραγματικά, εγώ γκρεμίζω. Γίνομαι στρόβιλος κι εγώ. Με κομμένη την ανάσα εγώ δρω. Εγώ τ' αλλάζω τα πράμματα.
Εσΰ δεν έχεις κόψει. Δεν τα αλλάζεις τα πράμματα. Είσαι μέσα σ' αυτά. Γίνεσαι ένα μ' αυτά. Αλλά σε ξέρω καλά. Είσαι πολΰ μακριά από όλα τοΰτα. Πρέπει να χρειάστηκες πολΰ δΰναμη για να το κάνεις και ίσως περισσότερη από μένα. Μπορείς κι αντέχεις. Εσΰ διάλεξες έτσι. Διάλεξες να σκίζεσαι. Σπας τον εαυτό σου χίλια κομμάτια. Δεν τα αλλάζεις τα πράμματα, αφήνεσαι να σε αλλάζουν. Εσΰ που είδες άλλο πράμα διαφορετικό. Και δε σε καταπίνουν. Γιατί περπάτησες και σΰ στο κομμένο το σκοινί επάνω. Παίζεις τη ψυχή σου στο δικό σου τριπ. Ίσως να την παίζεις από μένανε διαφορετικά. Αλλά πάντως την παίζεις. Όμως για να το κάνω χρειάστηκε να ξαναρχίσω να γράφω κι εγώ. και να διαβάσω μερικά απ' τα γραφτά σου. Με κομμένη την ανάσα...
Γι αυτό και τα γραφτά χρειάζονται κι αυτά καμμιά φορά. Για να καταλαμβαίνω το μεταξΰ. Γιατί τυπώνεις την ανάσα στο χαρτί καμμιά φορά κι όχι στην καρδιά και φεΰγει και το προσωπείο της λεκτικής μας επαφής. Γι αυτό μη σκίζεις πάντα τα χαρτιά σου κι ας θέλεις δΰναμη γι αυτό.
Αντί για κάποιον που σε ξέρει και χωρίς αυτά, όχι για κάποιον τρίτο, είσαι η ίδια σΰ μες στο χαρτί.
Για κάποιον που σε ξέρει και μπορεί να δει, κι έχει τη δΰναμη να το παραδεχτεί. Γιατί συχνά με πιάνεις και
πιανόμαστε, σε πιάνω και πιανόμαστε. Μονάχα σα σωπαίνουμε και όχι σα μιλάμε. Σαν είναι άδειο το μυαλό μου
και σου ξεβιδωθοΰν τα μάτια. Αλλά δε συμβαίνει κάθε μέρα τοΰτο. Ίσως κάποτε καταλάβει. Αλλά ακόμη είμαστε
εκεί και τα γραφτά χρειάζονται κι αυτά. Εμάς τα γραφτά μας είναι διαφορετικά.
Αλλά χρειάζονται διά το μεταξΰ μας. Για μένα που με ξέρεις. Για σένα που σε ξέρω.
Ανάποδα το γράφω απ' ότι τόπα πριν. Για κάποιον τρίτο τα χαρτιά δε χρειάζονται καθόλου.
Όντως παρατήρησα κι αυτό. Στα γραφτά σου το τολμάς και ακουμπάς τα πάντα.
Και εμένα δεν τολμάς να μ' ακουμπήσεις. Πάντως εγώ τολμώ και σ' ακουμπώ. Δεν ξέρω ποιό είναι το καλΰτερο ή κι αν είναι το ίδιο ακριβώς. Ή, αν υπάρχει το καλΰτερο.

Ν.Α.