:)

γεια σου kat rin -.-

παρα λογοσ σμωσ

κτρινο κιντριο ρεντιqλουσ
4
και
2
μετα αρρωστο
και




τι
π
οτ
α
---
. . . .. ........ . . .. ............

ναι ?-ναι
σκεφτομαι.ΤΙ?

τι
π
οτα



-
ιλιγγοσ
τρεμολο και φεησερ

ακουει... τι
π
οτ


α


]

:\μετα δυο

κυμα
τα
τα
τα
τα
τα

||

κυματα

??

ναι.ΤΙ?-ναι


ξεκιναει το
κεφαλαιο

24

?κεφαλαιο.ΤΙ?-24_ΝΑΙ


-Λ-ν-Λ--ν--ν-Λ-ΛνΛνν---ΛννΛ--Λν----ν-ν-Λ------------------------------


ξεκινησε το κωμα

Antonin Artaud Για την αυτοκτονία

Προτού αυτοκτονήσω, ζητάω να με βεβαιώσει κάποιος ότι αυτό θα γίνει. Θα’ θελα να’ μουν βέβαιος για το θάνατο. Η ζωή δεν μου φαίνεται παρά σαν μια συγκατάβαση στη φαινομενική διαύγεια των πραγμάτων και την ένωσή τους μέσα στο πνεύμα. Δε νιώθω πια τον εαυτό μου σαν το αναλοίωτο σταυροδρόμι των πραγμάτων, το θάνατο που γιατρεύει, γιατρεύει διαχωρίζοντάς μας απ’ τη φύση, αλλά αν δεν είμαι πια τίποτε απρά ένα σύμπλεγμα πόνων, όπου τα πράγματα δεν βρίσκουν συμπέρασμα;

Αν αυτοκτονήσω, αυτό δε θα γίνει για να αυτοκαταστραφώ, αλλά για να αναστηθώ. Η αυτοκτονία δεν θα’ ναι για μένα παρά ένα μέσο να ανακτήσω βίαια τον εαυτό μου, να επιχειρήσω μιαν άγρια εισβολή μέσα στην ύπαρξή μου, να υπερβώ την αμφίβολη υπεροχή του Θεού. Με την αυτοκτονία, φέρνω ξανά το σχήμα μου μέσα στη φύση, δίνω για πρώτη φορά στα πράγματα τη μορφή που θέλω. Απελευθερώνομαι απ’ αυτή την τόσο άσχημα συναρμολογούμενη διάρθρωση των οργάνων μου με το εγώ μου, κι η ζωή δεν είναι πια για μένα μια παράλογη συγκυρία όπου σκέφτομαι αυτό που μου δίνουν να σκεφτώ. Διαλέγω πια τη σκέψη μου και την κατεύθυνση των δυνάμεών μου, των τάσεών μου, της πραγματικής μου ύπαρξης. Τοποθετούμαι ανάμεσα στο ωραίο και το άσχημο, το καλό και το κακό. Κρεμιέμαι χωρίς κλίση, ουδέτερος, βασανοζόμενος από την ισορροπία των καλών και των κακών παρορμήσεων.

Γιατί η ζωή η ίδια δεν είναι μια λύση, δεν υπάρχει στη ζωή καμιά εκλογή, καμιά συγκατάθεση, κανένας καθορισμός. Δεν είναι παρά μια σειρά από επιθυμίες και αντίρροπες δυνάμεις, μικρές αντιφάσεις που έχουν κατάληξη ή αποτυγχάνουν, ανάλογα με τις περιστάσεις μιας μισερής συγκυρίας. Το κακό έχει άνισα κατασταλάξει μέσα σε κάθε άνθρωπο, όπως η μεγαλοφυία, όπως η τρέλα. Το καλό, όπως και το κακό, είναι το προιόν των περιστάσεων και μιας λίγο- πολύ δραστικής μαγιάς.

Είναι βέβαια ποταπό να είσαι δημιουργημένος, να ζεις, να αισθάνεσαι τον εαυτό σου μέχρι μέσα στισ πιο μικρές κρυψώνες, μέχρι μέσα στισ πιο αδιανόητες διακλαδώσεις του αμετάθετα προσδιορισμένου είναι σου. Δεν είμαστε παρά δένδρα πάνω απ’ όλα, και είναι ίσως γραμμένο σε μια κάποια γωνιά του δένδρου της φυλής μου πως θα αυτκτονήσω, μια ορισμένη μέρα.

Ακόμα κι η ιδέα της ελευθερίας της αυτοκτονίας πέφτει σαν ένα κομμένο δένδρο. Δεν δημιουργώ μήτε το χρόνο, μήτε το τόπο, μήτε τις περιστάσεις της αυτοκτονίας μου. Δεν επινοώ καν την ιδέα της πώς θα ένιωθα την εκτελεσή της;

Μπορεί αυτη τη στιγμή να διαλύεται το είναι μου, μα αν παραμείνει ανέπαφο, με ποιον τρόπα θ’ αντιδράσουν τα κατεστραμμένα μου όργανα, με ποια απίθανα όργανα θα καταγράψω το σπαραγμό μου;

Νιώθω το θάνατο να ρέει σαν χείμαρρος πάνω μου, σαν το στιγμιαίο σκίρτημα ενός κεραυνού που τη δύναμή του δεν μπορώ να συλλάβω. Νιώθω το θάνατο φορτωμένο με ηδονές, με στροβιλικούς δαιδάλους. Τι διαλογίζεται το είναι μου μέσα σ΄όλα αυτά;

Αλλά να, ξαφνικά ο θεός σαν μια γροθιά, σαν ένα κοφτερό δρεπάνι φωτός. Αποχωρίστηκα με τη θέλησή μου τη ζωή, θέλησα να σκαρφαλώσω ξανά στη μοίρα μου!

Αυτός ο θεός μ΄έκανε ό,τι ήθελε μέχρι παραλογισμού, με κράτησε ζωντανό μέσα σ’ ένα κενό από απαρνήσεις, από μανιασμένες αρνήσεις του ίδιου του εαυτού μου, κατέστρεψε μέσα μου μέχρι και τις μικρότερες ωθήσεις της διανοητικής ζωής, της αισθητής ζωής. Με κατάντησε να είμαι σαν ένα μηχάνημα ποθ περπατάει, ένα μηχάνημα, όμως, που θα αισθανόταν το ρήγμα της ασυνειδησίας του.

Και να που θέλησα να δείξω ότι ζω, θέλησα να συνδεθώ ξανά με την πολύβουη παρουσία των πραγμάτων, θέλησα να συντρίψω τη μοίρα μου.

Κι εκείνος ο θεός τι έχει να πει;

Δεν αισθανόμουν τη ζωή, η κυκλοφορία κάθε ηθικής ιδέας ήταν για μένα ένα αντικείμενο, ένα σχήμα. Είχε γίνει για μένα, μια σειρά από συλλογισμού. Συλλογισμούς, όμως, που έπεφταν στο κενό, συλλογισμούς που δεν οδηγούσαν πουθενά, που ήταν μέσα μου σαν πιθανές “σκιαγραφήσεις’ που η βούλησή μου δεν έφτανε να ολοκληρώσει.

Μάλιστα, για να φτάσω στην κατάσταση της αυτοκτονίας, πρέπει να προσμένω την επιστροφή του εγώ μου, μου χρειάζεται η ελεύθερη κίνηση όλων των αρθρώσεων του είναι μου. Ο θεός μ’ έταξε μες στην απελπισία σαν σ’ έναν αστερισμό από αδιέξοδα, του οποίου η ακτινοβολία καταλήγει σ’ εμένα. Δεν μπορώ μήτε να πεθάνω, μήτε να ζήσω, μήτε να μην επιθυμώ να πεθάνω ή να ζήσω. Κι όλοι οι άνθρωποι είναι σαν κι εμένα.

ντοντφακινγκγκιβμιανσουεριτσαν_ταηλτντ

θεοποιωντασ αυτην την αηδια που οι περισσοτεροι ονομαζουν σεξ, παραδεχομαι την ατομικη μου ανικανοτητα.
μη-θεοποιωντασ το, συμπεραινω οτι ειμαι λιγο λιγοτερο ανικανοσ.

και τελικα αναρωτιεμαι: τι πρεπει να κανω για να αρεσω μεσα στην δυστοπια του παραξενου ?

2

2:22













:)

conclusion of the day:

total failure

περναω μηνυμα τωρα:

χα χα χου χα.

phantasmagoria in two

ακούει φίλους και οικείους να του λενε πως έχει πάρει κακό δρόμο ενώ εκείνος απλώς ακόλουθει το δρόμο που τον οδηγεί σε εκείνη...

iLiKETRAiNS - Death is the End

γιατι το τοτε ειναι η συνεχεια του τωρα και το τωρα θα γινει η συνεχεια του μετα.
κι ολο αυτο επειδη ειναι δυσκολα αντιληπτος ο τιτλος: The compromise between acceptance of reality and qill of change.

αυτο που λειπει ειναι αυτο που θελω να υπαρχει.
πολυ pathetique ~

γιατι τοτε ημασταν μικροι

επειδη τωρα εχουμε μεγαλωσει και δεν ειμαστε αλλο μικροι οπωσ τοτε.

δυο. γιατι γαμιεται το μπλογκ.

ακουσ τωρα κατι που ακουγεσ τοτε
τοτε υπηρχε λογοσ που το ακουγεσ, τωρα γιατι το ακουσ?

φυσικα δεν ειναι ενα κοινο ρητορικο ερωτημα καθωσ εχει απαντηση!
εισαι ηλιθιος, μαλακισμενος και λιγο γαμοχριστοσ

τονξαναμπουλο



ΥΓ. το μπλογκσποτ γιατι αρνειται να δεχτει την τελεια στο τελοσ μιασ γαμημενησ προτασησ ?

..---

για πρωτη φορα στη ζωη μου εχω αρχισει να λυπαμαι την ιδια μου την υπαρξη
για πρωτη φορα στη ζωη μου απορω με τον εαυτο μου που ανεχομαι τοσο πολυ κατι που θεωρω υποτυπωδεσ και λερωμενο
λερωμενο απο καθε αποψη
σχεδον σιχαμενο, βολικο και ακραια ανηθικο

και μοιραια μπαινω στην διαδικασια να αυτοερωτηθω: ΤΙ ΣΤΗ ΠΟΥΤΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΓΑΜΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ?

και καταληγω στη, παντα, αδιεξοδη απαντηση: δεν μπορω να σταματησω να ανεχομαι! ακομα

αυτο!


τον μπουλο τωρα!

..---

οΟ

ο ενασ που καταλαθοσ θα κανει τη μαλακια και κοιταξει αυτο το μπλογκ, ασ ακουσει κι αυτο το κομματι πριν καταλαβει ποσο μαλακασ ειναι που συνεχιζει να κοιταζει αυτο το μπλογκ

ακραια επικο

..---

32μαρ

η μερα της γαμωπαναγιασ ~

..---

αφησε με να' ρθω μαζι σου

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι ~

postrocked

το λαθος ειναι να κανεισ το λαθοσ ξεροντασ ποσο λαθοσ ειναι
το λαθοσ ηταν να γελασ με ενα λαθοσ ξεροντασ ποσο λαθοσ ηταν

the compromise between acceptance of reality and will of change

προσπαθω να καταλαβω αν ειμαι εγω σε χειροτερη κατασταση ή ολοι εσεισ.
μονο σε εναν τοσο αθλιο κοσμο θεωρειστε αθωοι.
καθε λεπτο που περναει, καθε σκεψη σασ ειναι πιο αρρωστη απ τισ δικεσ μου.
σε καθε σπιτι, σε καθε σχεση, πρωι, βραδυ και κανεισ δεν κανει τιποτα
αλλα πιστευει, αλλα νιωθει, αλλα λεει και αλλα δειχνει.
οτι χειροτερο!
ανηθικο και βολικο.

μονο εικονεσ και μια θλιβερη αναγκη για αποδοχη και ευαισθησιες του κωλου..

















Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ..

,,---

२ .. ?

..---

μηδεν τωρα

ξερω ξερω τι ξερω δεν ξερω।
ξερω ομωσ αυτο που πρεπει να μη ξερω
δεν ξερω αυτο που πρεπει να ξερω
θα το μαθω αυτο που δεν ξερω και πρεπει να ξερω।

νομιζω πωσ νομιζα।
νομιζα?
νομιζα!
αλλα νομιζω πωσ νομιζα λαθοσ
γιατι δεν νομιζα σωστα।

επεσε πανω μου το ζωο!

..---